نظری کرد که خورشید جهانگیر شدیم

امئی بود که ما از اثر حکمت او

واقف از سر نهانخانه تقدیر شدیم

اصل ما یک شرر باخته رنگی بود است

نکته عشق فرو شست ز دل پیر حرم

در جهان خوار به اندازه تقصیر شدیم

باد صحراست که با فطرت ما در سازد