باد صحراست که با فطرت ما در سازد

نظری کرد که خورشید جهانگیر شدیم

نکته عشق فرو شست ز دل پیر حرم

در جهان خوار به اندازه تقصیر شدیم

از نفسهای صبا غنچه دلگیر شدیم

آه آن غلغله کز گنبد افلاک گذشت

ناله گردید چو پابند بم و زیر شدیم