از نفسهای صبا غنچه دلگیر شدیم

نکته عشق فرو شست ز دل پیر حرم

در جهان خوار به اندازه تقصیر شدیم

باد صحراست که با فطرت ما در سازد

آه آن غلغله کز گنبد افلاک گذشت

ناله گردید چو پابند بم و زیر شدیم

ای بسا صید که بی دام به فتراک زدیم