آه آن غلغله کز گنبد افلاک گذشت

در جهان خوار به اندازه تقصیر شدیم

باد صحراست که با فطرت ما در سازد

از نفسهای صبا غنچه دلگیر شدیم

ناله گردید چو پابند بم و زیر شدیم

ای بسا صید که بی دام به فتراک زدیم

در بغل تیر و کمان کشته نخچیر شدیم