ناله گردید چو پابند بم و زیر شدیم

باد صحراست که با فطرت ما در سازد

از نفسهای صبا غنچه دلگیر شدیم

آه آن غلغله کز گنبد افلاک گذشت

ای بسا صید که بی دام به فتراک زدیم

در بغل تیر و کمان کشته نخچیر شدیم

«هر کجا راه دهد اسپ، بران تاز که ما