ای بسا صید که بی دام به فتراک زدیم

از نفسهای صبا غنچه دلگیر شدیم

آه آن غلغله کز گنبد افلاک گذشت

ناله گردید چو پابند بم و زیر شدیم

در بغل تیر و کمان کشته نخچیر شدیم

«هر کجا راه دهد اسپ، بران تاز که ما

بارها مات درین عرصه بتدبیر شدیم»