در جهان خوار به اندازه تقصیر شدیم

اصل ما یک شرر باخته رنگی بود است

نظری کرد که خورشید جهانگیر شدیم

نکته عشق فرو شست ز دل پیر حرم

باد صحراست که با فطرت ما در سازد

از نفسهای صبا غنچه دلگیر شدیم

آه آن غلغله کز گنبد افلاک گذشت