کاروانها را صدای تو درا

سبزه از اشک تو می گیرد وضو

ایکه از طبع تو کشت گل دمید

ای ز امید تو جانها پر امید

تو ز اهل خطه نومیدی چرا

دل میان سینه شان مرده نیست

اخگر شان زیر یخ افسرده نیست