عمری ست طعمه خوار هجوم ندامتیم

بیدارشد غنا به طمع تا زدیم پا

از اصل ، دور ماند جهانی به ذوق فرع

ما هم یک آبگینه به خارا زدیم پا

یارب چرا چوموج به دریا زدیم پا

زین مشت پرکه رهزن آرام کس مباد

برآشیان الفت عنقا زدیم پا