آخر درین بزم تعب افسانه ماند و رفت شب

برکوه خواند ناکجا افسون بال و پر صدا

چند از تپش پرداختن ، تیغ تظلم آختن

بیرون نخواهد تاختن زین گنبد بی در صدا

ز بس به خشکی زد طرب می گشت درساغر صدا

آسان نبود ای بی خبر از شوق دل بردن اثر

درخود شکستم آنقدرکاین صفحه زد مسطر صدا