نبندی بردل آزاد نقش تهمت حسرت

شکست دل صلایی می زند رنگ تماشا را

سراغ کاروان دردم از حالم مشو غافل

ببین داغ دل و دریاب نقش پای غمها را

که پیش از بیخودی مستان تهی کردند مینا را

شکوه کبریای او ز عجز ما چه می پرسی

نگه جز زیرپا نبود سر افتاده ما را