مدم افسون خودداری نگاه جلوه سودا را

شکوه کبریای او ز عجز ما چه می پرسی

نگه جز زیرپا نبود سر افتاده ما را

نمی سازد متاع هوش با یوسف خریداران

مقام ظالم آخر بر ضعیفان است ارزانی

که چون آتش زپا افتد به خاکستر دهد جا را

غبار ماضی و مستقبل از حال تو می جوشد