ابر ننشاند جوش دریا را

جاده هرسوگشاده است آغوش

که دریده ست جیب صحرا را

شعله دل ز چشم تر ننشست

آگهی می زند چوآیینه

مهر بر لب زبان گویا را

قفل گنج زر است خاموشی