به عرض بیخودیهاگرم کن هنگامه مشرب

درآغوش نفس گر خون کنی عرض تمنا را

غبار احتیاج آنجاکه دامان طلب گیرد

روان است آبرو هرگه به رفتارآوری پا را

که می نامیده اند اینجا شکست رنگ مینا را

فروغ این شبستان جز رم برقی نمی باشد

چراغان کرده اند از چشم آهوکوه و صحرا را