کباب خوان جنت لذت خون جگر دارد

کجایی ای ز خود رفتن توچیزی وانما ما را

غبار ما به صحرای عدم بال دگر می زد

فضولی درکجا انداخت یارب ازکجا ما را

قضا چندی به ذوق ین غذا داد اشتها ما را

کف خاک نفس بال وپریم ، ازضبط ما بگذر

به گردون می برد چون صبح از خوداین هوا مارا