نقس واری مگر در دل خزد امید آسودن

به گردون می برد چون صبح از خوداین هوا مارا

جنونها داشتیم اما حجاب فقر پیش آمد

ز ضبط ناله کرد آگاه نی در بوربا ما را

که زبرآسمان پیدا نشد جا هیچ جا ما را

دل افسرده از ما غیر بیکاری نمی خواهد

حنا بسته ست این یک قطره خون سر تا به پا ما را