من آن عاجزسجودم کزپی طرف جبین من

تواضع درکمین تیر می دارد کمانها را

جهانی آرزوها پخت و سیر آمد ز ناکامی

تنور سرد این مطبخ به خامی سوخت نانها را

به دوش باد می آرند خاک آستانها را

تو هم خاموش شو بیدل که من از یاد دیداری

به دوش حیرت آیینه می بندم فغانها را