تا ز خودت نیست خبر درته خاکست نظر

لغزش مستانه خوش است آبله پیمانه برآ

کرده فسون نفست ، غره عشق وهوست

دود چراغی که نه ای از دل پروانه برآ

یک مژه برخویش گشاگنج زویرانه برآ

ما ومن عالم دون جمله فریب است وفسون

رو به در خواب زن ازکلفت افسانه برآ