شکوه شد زمزمه طالع ناساز چرا

ساز بیتابی دل گرنه عروج آهنگ است

نفس از نیم تپش می شود آواز چرا

گرنه سازی ست یقین رابطه هر بم وزیر

بی نگاهی اگر از عیب و هنر مستغنی ست

حیرت آینه دارد لب غماز چرا

آتشی نیست که آخر نشود خاکستر