زین قفس تا آشیانت نیم پروازست و بس

نیستی هاروت مردی در چه بابل چرا

غربت صحرای امکانت دوروزی بیش نیست

از وطن یکباره گشتی اینقدر غافل چرا

بال همت برنمی افشانی ای بسمل چرا

قمری یک سروباش وعندلیب یک چمن

می شوی پروانه گرد شمع هرمحفل چرا