بلندی سر به جیب هستی ، شد اعتبار جهان هستی

توگر عیار عمل نگیری نفس چه داند شمارخود را

ز شرم مستی قدح نگون کن ، دماغ هستی به وهم خون کن

تو ای حباب از طرب چه داری پر از عدم کن کنار خود را

که شمع این بزم تا سحرگاه زنده دارد مزار خود را

به خویش اگر چشم می گشودی ، چوموج دریاگره نبودی

چه سحرکرد آرزوی گوهرکه غنچه کردی بهار خود را