که شمع این بزم تا سحرگاه زنده دارد مزار خود را

ز شرم مستی قدح نگون کن ، دماغ هستی به وهم خون کن

تو ای حباب از طرب چه داری پر از عدم کن کنار خود را

بلندی سر به جیب هستی ، شد اعتبار جهان هستی

به خویش اگر چشم می گشودی ، چوموج دریاگره نبودی

چه سحرکرد آرزوی گوهرکه غنچه کردی بهار خود را

تو شخص آزاد پرفشانی قیامت است این که غنچه مانی