از اشک مجوبید نشان بر مژه من

چون سایه بشویم ز جبین گرد سفر را

یارب چه بلا بودکه تردستی ساقی

بر خرمن مخمور فشاند آتش تر را

کاین رشته ز سستی نکشیده ست گهر را

تسلیم همان آینه حسن کمال است

چون ماه نو ایجادکن از تیغ سپر را