با نسیم خنده گل غنچه از خود می رود

تار نتواند دهد افسردگی آهنگ را

خار شوق از پای مجنون غمت نتوان کشید

شیرکی خواهد جدا بیند ز ناخن چنگ را

دل صداباشد شکست شیشه های رنگ را

می کند دل را غبار درد تعلیم خروش

طوطی مینای ما آیینه داند سنگ را