دل صداباشد شکست شیشه های رنگ را

خار شوق از پای مجنون غمت نتوان کشید

شیرکی خواهد جدا بیند ز ناخن چنگ را

با نسیم خنده گل غنچه از خود می رود

می کند دل را غبار درد تعلیم خروش

طوطی مینای ما آیینه داند سنگ را

گر نداری طاقت از اظهار دعوی شرم دار