آتشم فهمید آخر خانه زین سنگ را

از جسد رنگ گداز دل توان دید آشکار

گرشود دامن به خون لعل رنگین سنگ را

چون صداهرکس به رنگی می رود زین کوهسار

از شکست ما صدای شکوه نتوان یافتن

شیشه اینجامی گشاید لب به تحسین سنگ را

دیده بیدار را خواب گران زیبنده نیست