حسن مطلق داشتم خودبینی ام آیینه کرد

بال پروازست زندان نگینها نام را

دوری مقصد به قدر دستگاه جستجوست

قطع کن وهم و خیال قاصد وپیغام را

اینقدرها هم اثر می بوده است اوهام را

چون غبار شیشه ساعت تسلی دشمنیم

از مزاج خاک ما هم برده اند آرام را