کوگریبان تا به دوش چاک بردارد مرا

صد فلک ریزد غبار دامن افشانده ام

یک شررگر شعله ادراک بردارد مرا

صبح بی سرمایه ای احرام از خود رفتنم

بار اسباب گرانجانی ست سر تا پای من

کیست غیر از خاطر غمناک بردارد مرا

پیکرم گردد غبار یاس و برخیزد ز خاک