بار اسباب گرانجانی ست سر تا پای من

یک شررگر شعله ادراک بردارد مرا

صبح بی سرمایه ای احرام از خود رفتنم

کوگریبان تا به دوش چاک بردارد مرا

کیست غیر از خاطر غمناک بردارد مرا

پیکرم گردد غبار یاس و برخیزد ز خاک

به که دست منت افلاک بردارد مرا