به که دست منت افلاک بردارد مرا

بار اسباب گرانجانی ست سر تا پای من

کیست غیر از خاطر غمناک بردارد مرا

پیکرم گردد غبار یاس و برخیزد ز خاک

نشئه ای از درد مخموری به خاک افتاده ام

شوق می خواهم به دست تاک بردارد مرا

گرد من بیدل هوای عرصه گاه نیستی ست