شوق می خواهم به دست تاک بردارد مرا

پیکرم گردد غبار یاس و برخیزد ز خاک

به که دست منت افلاک بردارد مرا

نشئه ای از درد مخموری به خاک افتاده ام

گرد من بیدل هوای عرصه گاه نیستی ست

از تپیدن هرکه گردد خاک بردارد مرا