نشئه ای از درد مخموری به خاک افتاده ام

کیست غیر از خاطر غمناک بردارد مرا

پیکرم گردد غبار یاس و برخیزد ز خاک

به که دست منت افلاک بردارد مرا

شوق می خواهم به دست تاک بردارد مرا

گرد من بیدل هوای عرصه گاه نیستی ست

از تپیدن هرکه گردد خاک بردارد مرا