کیست غیر از خاطر غمناک بردارد مرا

صبح بی سرمایه ای احرام از خود رفتنم

کوگریبان تا به دوش چاک بردارد مرا

بار اسباب گرانجانی ست سر تا پای من

پیکرم گردد غبار یاس و برخیزد ز خاک

به که دست منت افلاک بردارد مرا

نشئه ای از درد مخموری به خاک افتاده ام