پیکرم گردد غبار یاس و برخیزد ز خاک

کوگریبان تا به دوش چاک بردارد مرا

بار اسباب گرانجانی ست سر تا پای من

کیست غیر از خاطر غمناک بردارد مرا

به که دست منت افلاک بردارد مرا

نشئه ای از درد مخموری به خاک افتاده ام

شوق می خواهم به دست تاک بردارد مرا