گرد من بیدل هوای عرصه گاه نیستی ست

به که دست منت افلاک بردارد مرا

نشئه ای از درد مخموری به خاک افتاده ام

شوق می خواهم به دست تاک بردارد مرا

از تپیدن هرکه گردد خاک بردارد مرا