که شعله نیزنبوسد لب ایاغ مرا

شبی که دیده کنم روشن از تماشایت

فتیله مدتحیربو د چراغ مرا

ز برق یاس جگرسوز باده ای دارم

نشاط باده به مینای غنچگیها بود

شکفتگی همه خمیازه کرد باغ مرا

خمار شیشه چرخ از نگونی اش پداست