اندکی از خویش رو تا بشمری گام مرا

عمرها شد در فضای بی نشان پر می زنم

آشیان در عالم عنقاست اوهام مرا

در غبارگردش رنگم خرام نازکیست ؟

پرده چشمم به برق حسرت دیدارسوخت

انتظار آخر مقشرکرد بادام مرا

قدردان فرصت ساز تماشایم چو شمع