چشم اگر داری چراغ خانه کن شام مرا

اوج اقبالم حضوپک نفس راحت بس است

سایه دیوار دارد در بغل بام مرا

از سواد فقرگرد سرمه رنگ آورده ام

نشکند رنگی که گلزاری نپردازد ز من

کلک نقاش است ساقی گردش جام مرا

حلقه چشمی به راه انتظار افکنده ام