شوق دیدارم ، چه سود ازخویش بیرون رفتنم

آمد ورفت نفسها بس بود سوهان مرا

کاروان اشکم از عاجز متاعی ها مپرس

آبله محمل کش است از دیده تا دامان مرا

دیده یعقوبم و جا نیست درکنعان مرا

ای طلب دروصل هم مشکن غبارجستجو

آتشم گر زنده می خوهی ز پا منشان مرا