دگرکو تحفه ای تا گلرخان فهمند مقدارش

نم آبی فراهم می کند خاک پریشان را

فغان کاین نوخطان ساده لوح از مشق بیباکی

به آب تیغ می شویند خط عنبرافشان را

چو نقش پا به خاک افکنده اند آیینه جان را

چو بوی گل لباس راحت ما نیست عریانی

مگر درخواب بیندپای مجنون وصل دامان را