تا نشمرد انگشت شهادت لب نان را

ممسک نشود قابل ایمان خساست

از بند قوی مهره مکن پشت کان را

ما را به غم عشق همان عشق علاج است

خط فیض بهار دگر از حسن تو دارد

مهتاب بود پنبه ناسورکتان را

وقت است کنون کز اثر خون شهیدان