مهتاب بود پنبه ناسورکتان را

ما را به غم عشق همان عشق علاج است

تا نشمرد انگشت شهادت لب نان را

خط فیض بهار دگر از حسن تو دارد

وقت است کنون کز اثر خون شهیدان

جوش رگ گل می کند این شعله دخان را

عشرت هوس رفتن رنگم چه توان کرد