خط فیض بهار دگر از حسن تو دارد

از بند قوی مهره مکن پشت کان را

ما را به غم عشق همان عشق علاج است

تا نشمرد انگشت شهادت لب نان را

مهتاب بود پنبه ناسورکتان را

وقت است کنون کز اثر خون شهیدان

جوش رگ گل می کند این شعله دخان را