سواد دلگشایی سرمه بس باشد صفاهان را

رعونت مشکل است از مزرع ما سربرون آرد

که پامالی بود بالیدن این عاجزگیاهان را

گواهی چون خموشی نیست بر معموره دلها

زشوخیهای جرم خویش می ترسم که در محشر

شکست دل به حرف آرد زبان بیگناهان را

توان زد بی تامل صد زمین و آسمان برهم