که چشم شوخ او درجام می حل کرد افیون را

درشتیهاگوارا می شود در عالم الفت

رگ سنگ ملامت رشته جان بود مجنون را

به خون می غلتم از اندیشه ناز سیه مستی

دل داناست گر پرگارگردون مرکزی دارد

چو جوش می، سر خم ، مغز می داند فلاطون را

چه سازد موی پیری با دل غفلت سرشت من