چو آتش می کند خاکستر ما کار صابون را

ز سختیهای حرص است اینکه خاک اژدها طینت

فرو برده ست اما هضم ننموده ست قارون را

فنا می شوید ازگردکدورت دامن هستی

که باور دارد این حرف از شهید بینوای من

که رنگی از حنای دست قاتل داده ام خون را

رموز خاکساران محبت کیست دریابد