که باور دارد این حرف از شهید بینوای من

فرو برده ست اما هضم ننموده ست قارون را

فنا می شوید ازگردکدورت دامن هستی

چو آتش می کند خاکستر ما کار صابون را

که رنگی از حنای دست قاتل داده ام خون را

رموز خاکساران محبت کیست دریابد

مگر جولان لیلی ناله سازدگرد مجنون را