خال از نسبت رخسار تو رنگین تر شد

آخر انباشتم از خود دهن بدگو را

نبض دل هم به تپش ناله طرازنفس است

چنگ اگر شانه به مضراب زندگیسو را

قرب خورشید به شب کرد مدد هندو را

صافی دیده و دل مانع تمییز دویی ست

پشت عینک به تفاوت نرساند رو را