به سینه تا نفسی هست ، مشق حسرت کن

که می کشند به پابوس یارگیسو را

چه ممکن است نگرددکباب حیرانی

نموده اند به آیینه جلوه او را

امل به رنگ کشیده ست خامه مو را

غبار آینه گشتی ، غبار دل مپسند

مکن به زشتی روجمع، زشتی خورا