هستی تیره دلان جمله به خواری گذرد

هیچ دانا زگل شمع نخواهد بو را

طبع دون از ره تقلید به نیکان نرسد

پای اگر خواب کند چشم نخوانند او را

سایه دایم به سر خاک کشدگیسو را

وحشت ما چه خیال ست به راحت سازد

ناله آن نیست که ساید به زمین پهلورا